Κυριακή πρωί, μετά τον Μπάλλο

 

Κυριακή 17 Οκτωβρίου, ξημερώνει μετά τον Μπάλλο... Στη γαλήνη που επικρατεί μετά την καταιγίδα, άνθρωποι μετρούν ακόμα πληγές. Όπως κάθε φορά, χρόνια τώρα, πλέον σχεδόν μοιρολατρικά. 

Το κράτος για άλλη μια φορά απόν, κυρίως απόν από ουσιαστικές δράσεις πρόληψης. Με κατακερματισμένες αρμοδιότητες, με λειψούς πόρους, αλλά και με πλημμελή (όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος) σχεδιασμό, περιορίζεται στο να δίνει αποζημιώσεις σε πληγέντες και αμφιβόλως πληγέντες.

Η Ιθάκη και η Κέρκυρα είναι από τα μέρη που χτυπήθηκαν περισσότερο. Στο Ληξούρι, για πρώτη φορά μετά από καιρό το ποτάμι με το οποίο κάναμε πλάκα, μας υπενθύμισε ότι υπάρχει. Οι δρόμοι του νερού είναι πανάρχαιοι, και δεν κοιτάνε τις δικές μας ζωές, ούτε τις δικές μας επεμβάσεις στη φύση. Και ναι, η φύση είναι πιο δυνατή από μας. Ωστόσο μπορούμε να αξιοποιήσουμε την υπάρχουσα γνώση για να βρούμε προσφορότερες λύσεις. Κι αναρωτιέμαι, πόση σχέση έχει η διοίκηση με την κατακτημένη ως τώρα γνώση; Πόσο αναγκαία είναι η σύνδεση της επιστημονικής έρευνας και των νέων επιτευγμάτων με την καθημερινή πράξη; Και πόσο άχρηστη μοιάζει η γνώση όταν δεν την αξιοποιούμε για να γίνει καλύτερη η ζωή των ανθρώπων; Μήπως θα πρέπει η αυτοδιοίκηση και τα Πολυτεχνεία να βρεθούν σε άμεση επικοινωνία;

Είναι εύκολο να κατηγορούμε τους πάντες και τα πάντα (μέχρι και στο Θεό αποδόθηκαν ευθύνες, σαν να είναι ένα κακομαθημένο παιδί με το οποίο δεν μπορούμε να τα βάλουμε). Μα και αυτή ακόμα η απόδοση ευθυνών έχει καταντήσει μια α λα καρτ τυπική διαδικασία. Ο ένας θα κατηγορήσει τον άλλο. Θα καβγαδίσουν για το ποιον βρήκε μεγαλύτερη συμφορά, ποιος είχε τις μικρότερες απώλειες, σαν κάποιες ηλικιωμένες κυρίες που φτάνουν να τσακωθούν στους προθαλάμους των ιατρείων για το ποια είναι πιο άρρωστη και ποια παίρνει περισσότερα φάρμακα.

Ίσως, σε αυτή την ψηφιακή μετάβαση που ζούμε, στην οποία, πρέπει να ομολογήσει κανείς, έχουν γίνει όντως κάποια σημαντικά βήματα, έχουμε ξεχάσει ότι πέραν του κυβερνοχώρου και των ηλεκτρονικών υπηρεσιών υπάρχει και ο πραγματικός κόσμος. Ότι υπάρχουν δρόμοι-ποτάμια, ότι υπάρχουν κακοφτιαγμένα δημόσια έργα, ότι δεν υπάρχουν για όλα "ψηφιακές λύσεις".

Τα πραγματικά προβλήματα είναι εκεί έξω, και εκεί η κεντρική εξουσία, αποδεδειγμένα ανεπαρκής για την κατά τόπους αντιμετώπιση των φαινομένων, πρέπει να δώσει εξουσίες και πόρους στην αυτοδιοίκηση για να μπορεί να παρεμβαίνει ακαριαία, αποφασιστικά και ουσιαστικά, και πέρα από γραφειοκρατικά εμπόδια και αγκυλώσεις. Δεν είμαι σε θέση να ξέρω αν οι πόροι (υλικοί και ανθρώπινοι) επαρκούν για να αντιμετωπιστούν αυτά που πραγματικά κάνουν τη ζωή κάποιων από μας αβίωτη. Αυτό που βλέπω είναι ότι για μια ακόμη φορά άνθρωποι υποφέρουν με μία ανησυχητική συχνότητα επαναλήψεων του ίδιου έργου, της ίδιας καταστροφής.

Αλλιώς, θα μπορούμε με drones και εφαρμογές στα κινητά να καταγράφουμε επακριβώς τις καταστροφές για τις οποίες δεν κάναμε τίποτα για να τις προλάβουμε. Αλλά η καταστροφή δεν είναι ούτε θέαμα ούτε βιντεοπαιχνίδι. Αφορά τις πραγματικές ζωές όλων μας. Όταν το σπίτι ή το μαγαζί σου πλημμυρίζει, δεν έχεις, βλέπετε, καν ρεύμα για να ζήσεις στον ψηφιακό κόσμο. Και τότε ανακαλύπτεις τη γύμνια του πραγματικού.

Φωτ: pelop.gr