Via IONICA

Πηγή φωτ.: www.inkefalonia.gr   Πέρασε κιόλας ένας χρόνος. Πέρυσι, όταν έφυγε ο Διονύσης Γεωργόπουλος τόσο νωρίς και τόσο άδικα, είχα αναρτήσει στα κοινωνικά δίκτυα αυτό το κείμενο. Το ξαναθυμάμαι φέτος... αν κι ο Διονύσης δεν είναι για να τον θυμάσαι μια φορά το χρόνο. Κάθε μέρα κάτι μάς τον θυμίζει. Και μας λείπει. Πολύ. . Δυο λόγια για τον Διονύση...   Δεν θυμάμαι πόσες φορές είχαμε διαφωνήσει με τον Διονύση, όντας συνάδελφοι στο Λύκειο των Κεραμειών, κάποιες μάλιστα έντονα, για τα εκπαιδευτικά μας θέματα. Στο δεκάλεπτο ήταν πάλι χαμογελαστός και κάναμε αστεία. Στο τέταρτο μου είχε πουλήσει και "Ριζοσπάστη", γιατί κι οι δυο ξέραμε ότι ο ένας σεβόταν τις απόψεις του άλλου, κι ας ήταν κάποιες φορές διαμετρικά αντίθετες. Κι όταν η συζήτηση δεν είχε πολιτικό χρώμα, δεν υπήρχε πιο ευχάριστη παρέα από τον Διονύση. Τα καλαμπούρια έδιναν κι έπαιρναν, κι ας είχαμε γίνει "μπουκούνια" λίγο νωρίτερα.   Γιατί έτσι ήταν ο Διονύσης. Τα άκουγε απ' όλους μας και παρέμενε γελα...