"Το εμβόλιο" - Ένα διήγημα του Γιάννη Καλατζόπουλου... από την άλλη πλευρά

 

Ο Γιάννης Καλατζόπουλος είναι ένας από τους χαμηλότονους, αλλά βαθύτατα ουσιαστικούς εργάτες του θεάτρου, του σινεμά, της λογοτεχνίας. Από παιδάκι στη σκηνή και στο πανί, ευτύχησε να βρεθεί κοντά σε σπουδαίους ανθρώπους της θεατρικής μας ιστορίας, αλλά και να δημιουργήσει τη δική του πορεία. [Εδώ μπορείτε να διαβάσετε αναμνήσεις από τη μακρόχρονη πορεία του στο θέατρο)

Σήμερα, με τη συγκατάθεσή του δημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό διήγημά του με τίτλο "Το εμβόλιο"
 - χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο η ματιά του καλλιτέχνη μπορεί να δει την πεζή πραγματικότητα από μια διαφορετική, ανατρεπτική αλλά και αποκαλυπτική οπτική γωνία. Ευχαριστούμε και τον ίδιο που επέτρεψε την αναδημοσίευση, και την θεατρολόγο Άννα Μιχαηλίδη που μεσολάβησε γι' αυτό. Απολαύστε...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ 

 

Το εμβόλιο

(Ανέκδοτο -προς το παρόν- διήγημά μου)

 

 

 

Πανικός. Τρόμος, παράνοια, το απόλυτο χάος. 

 

Κόλαση -τι να λέμε τώρα… Να ζούσε ένας θεόπνευστος Όμηρος,ένας Δάντης έστω, να ζούσε κάποιος μάστορας του πεζού λόγου, δεξιοτέχνης στις περιγραφές σκηνών απείρου κάλλους, κάποιος λογοτέχνης προικισμένος με σπάνιο τάλαντο και πάντως όχι κατώτερος του Γκαίτε, του Ουγκώ και του Τολστόι για να μπορέσει να σας δώσει να καταλάβετε τι έγινε τότε.

 

Πότε; Τότε. Δηλαδή τώρα, πριν από λίγο, μόλις αντιληφθήκαμε όλοι εμείς -με τρόπο πολύ οδυνηρό είν’ αλήθεια- ότι ανακαλύφθηκε, παρασκευάστηκε και άρχισε να εφαρμόζεται μαζικά στους ανθρώπους αυτό το καταραμένο εμβόλιο εναντίον μας. Τρέχαμε πάνω-κάτω σαν τρελοί, σα μεθυσμένοι, σα μαστουρωμένοι, όσοι επιζήσαμε δηλαδή, τρέχαμε, τρέχαμε αλλόφρονες ουρλιάζοντας:

-Βοήθεια…

-Μας εξοντώνουν…

-Τρεχάτε να γλιτώσετε…

-Να κρυφτούμε…

-Να μεταλλαχτούμε…

-Ο σώζων εαυτόν σωθήτω… 

 

Οι Αρχηγοί μας έκαναν ό,τι μπορούσαν. Αμέσως έβγαλαν ανακοινώσεις, έκαναν δραματικές εκκλήσεις να μην κυκλοφορούμε, να μείνουμε ψύχραιμοι όπου βρισκόταν ο καθένας μας, μέσα σε πνεύμονες, τραχείες και άλλα καίρια σημεία του αναπνευστικού, σε ζωτικά όργανα νοσούντων, στα νοσοκομεία, σε κατ’ οίκον καραντίνες και περιορισμούς, σε άθλιες δομές προσφύγων, σε γηροκομεία, καταυλισμούς Ρομά, αλλά και όσοι είχαμε βρεθεί πάνω σε ψυχρές, άψυχες επιφάνειες, σε πόμολα, κέρματα, χειρολαβές, κουταλάκια μετάληψης, να λουφάξουμε εκεί, να κάνουμε τους ψόφιους κοριούς αμίλητοι-ακούνητοι-αγέλαστοι μπας και γίνει κάνα θαύμα και κάποιοι τη σκαπουλάρουμε.

 

Πειθαρχήσαμε γιατί ποιος θέλει να πεθάνει; Χεστήκαμε απ’ το φόβο μας και σταματήσαμε τα σούρτα-φέρτα, σχετικά γρήγορα αν λάβουμε υπ’ όψη μας το γεγονός ότι η αέναη κίνηση και η αδιάκοπη διασπορά είναι στη φύση μας. Έτσι, αυτό το πανδαιμόνιο που περιγράψαμε λίγο πιο πάνω και που για να το συλλάβετε είπαμε πως θα χρειαζόταν ένας κοτζάμ Όμηρος, τώρα έδωσε τη θέση του σε μιαν ακινησία σχεδόν απόλυτη, θανατερή, τέτοια ακινησία που ούτε σε ταινία του πιο άντερ-γκράουντ Σουηδικού κινηματογράφου δεν την συναντάς. 

 

Όχι όμως για πολύ. Οι πρώτες αντιδράσεις εκδηλώθηκαν με νοήματα. Οι πιο απείθαρχοι άρχισαν να κουνάνε πέρα-δώθε τις απολήξεις τους, αυτές που μοιάζουνε με λουλουδάκια και που τόσο είχαν παραξενέψει μερικούς ανθρώπους όταν μας πρωτοέδειξε η τηλεόραση.

-Μα είναι δυνατόν; Ένα τόσο-δα πραματάκι και τόσο όμορφο, να προκαλεί τόσους θανάτους; Έτσι λέγατε. Τώρα λοιπόν αρχίσαμε να κουνάμε όλοι μαζί τα «λουλουδάκια» μας εις ένδειξιν διαμαρτυρίας προς τους Αρχηγούς μας.

-Παραιτηθείτε! Φώναξε ένας. Και σιγά-σιγά άρχισαν ν’ ακούγονται κι άλλες φωνές, πιο επίμονες, πιο επιτακτικές, πιο εξαγριωμένες:

-Εσείς φταίτε…

-Εσείς μας οδηγήσατε σ’ αυτό το χάλι…

-Μας λέγατε να μην ανησυχούμε και να τώρα, πεθαίνουμε. Παραιτηθείτε αμέσως!

-Ανίκανοι, ψεύτες, δολοφόνοι…

 

Φαίνεται πως τα χρειάστηκαν οι Αρχηγοί. Φαίνεται πως είχαν όντως χεσμένη τη φωλιά τους και για να κατευνάσουν τα πνεύματα αποφάσισαν Παγκόσμια Γενική Τηλεδιάσκεψη. Εκεί να δεις…

Ιοί, μικρόβια, βάκιλοι, μύκητες, μικροοργανισμοί κάθε είδους, κάθε κατηγορίας και βαθμού μεταδοτικότητας και επικινδυνότητας, άρχισαν να τεντώνουν τις αντένες τους και να τηλεπικοινωνούν απ’ τη μιαν άκρη του πλανήτη ως την άλλη, να εκπέμπουν και να λαμβάνουν σήματα, να καταθέτουν προτάσεις, να υποβάλλουν ενστάσεις, να ψηφίζουν υπέρ ή κατά εκείνης ή της άλλης άποψης. Δεν θα επιχειρήσω να σας εξηγήσω πώς γίνεται αυτό, πώς είναι δυνατόν να λειτουργεί ένα τέτοιο παγκόσμιο δίκτυο ασύρματης και άυλης επικοινωνίας μεταξύ όλων ημών των μικροσκοπικών μορφών απλής και ατελούς ζωής, γιατί αποκλείεται να το χωρέσει ο πεπερασμένος ανθρώπινος νους σας, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ούτε να μας δείτε μπορείτε διά γυμνού οφθαλμού, αλλά ούτε και να ερμηνεύσετε την προέλευση, την σύσταση και την συμπεριφορά μας παρά μόνο αφού περάσει ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα απ’ την εμφάνισή μας κι αφού πρώτα θρηνήσετε κάμποσα θύματα εξ αιτίας μας. 

 

Τι έλεγα; Ναι. Αρχίσαμε λοιπόν να επιρρίπτουμε ευθύνες ο ένας στον άλλον, διότι μη νομίζετε πως διαφέρουμε σε όλα από εσάς. Α, όχι. Σ’ αυτό συμπίπτουμε απολύτως. Είμαστε κι εμείς μανούλες στην κριτική και σκράπες στην αυτοκριτική.

-Γιατί μας είπατε ότι δεν υπάρχει εμβόλιο;

-Γιατί όταν σας το είπαμε, πράγματι δεν υπήρχε.

-Και τότε τι σκατά πολιτικοί είσαστε και μας ζητάτε και την ψήφο μας; «Πολιτική είναι η τέχνη του προβλέπειν» -δεν το ξέρετε;

-Το ξέρουμε πολύ καλά, όπως επίσης ξέρουμε και πως τίποτα στη ζωή δεν είναι αιώνιο ούτε και απόλυτα προβλέψιμο. Παρ’ όλα αυτά εμείς πολύ σωστά προβλέψαμε πως ο αιφνιδιασμός μας θα πετύχει. Προλάβαμε και στείλαμε στον άλλο κόσμο τόσο κόσμο -μην το ξεχνάτε αυτό!

-Ναι αλλά τώρα μας εξοντώνουν μαζικά κι εσείς το μόνο που έχετε να μας πείτε είναι να κάτσουμε στ’ αυγά μας. Παραιτηθείτε!

-Δε σας λέμε να κάτσετε στ’ αυγά σας. Σας ζητάμε απλώς να επιδείξετε ατομική ευθύνη για να μην καταρρεύσει το σύστημα. Για να μειώσουμε την εξάπλωση των φοβερών συνεπειών του εμβολίου, μέχρι ν’ αναπτύξουμε τα απαραίτητα αντισώματα.

-Αντισώματα; Βρυχήθηκε ένας ιός νταβραντισμένος με ορθωμένες όλες του τις απολήξεις και συνέχισε έξαλλος: Α-χά! Τον ακούσατε όλοι σας. Είναι τόσο βαθειά επηρεασμένος απ’ την νοοτροπία και την προπαγάνδα του εχθρού, που χρησιμοποιεί μέχρι και την δική του ορολογία!

-Αίσχος!..

-Προδότη…

-Πουλημένε…

 

Ο Πρόεδρος προσπάθησε να τα μπαλώσει:

-Τρόπος του λέγειν βρε παιδιά… Το ξέρω πως η ανάπτυξη αντισωμάτων είναι η μέθοδος του εχθρικού μας γένους των ανθρώπων. Τρόπος του λέγειν. Εννοούσα, να καθυστερήσουμε όσο μπορούμε την εξόντωσή μας, για να προλάβουμε ν’ αλλάξουμε την γενετική μας αλυσίδα, να την ισχυροποιήσουμε, να μη μας πιάνει το εμβόλιο.

-Αλλού αυτά. Τα κάνατε πλακάκια με τους λοιμωξιολόγους και τους επιδημιολόγους. Μας θυσιάζετε όλους εμάς τους κοινούς ιούς,

με αντάλλαγμα να σας αφήσουν εσάς τους ισχυρούς να μεταλλαχθείτε με την ησυχία σας. 

 

Πήγε κάτι να πει ο Πρόεδρος αλλά μια τσιριχτή φωνή απ’ το πλήθος τον πρόλαβε:

-Αίσχος… Ντροπή σας να μας πουλάτε στον εχθρό για να σώσετε

το τομάρι σας. Θάνατος στους προδό…-

 

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της γιατί ένα γαντοφορεμένο χέρι, ανθρώπινο, ψέκασε με αντισηπτικό πάνω στο γκισέ της Τράπεζας όπου βρισκόταν, την σκούπισε με το βετέξ και αιωνία της η μνήμη της καημένης. Την ήξερα, την είχα γνωρίσει όταν, κρυμμένοι μέσα σ’ έναν ασυμπτωματικό φοιτητή που γύριζε απ’ την Ιταλία, περάσαμε μαζί τον έλεγχο στο αεροδρόμιο των Αθηνών, χωρίς να μας ανιχνεύσουν οι αρχές. Το ίδιο δευτερόλεπτο με την συγκεκριμένη γνωστή μου, πέθαιναν σε ολόκληρο τον κόσμο τρισεκατομμύρια -τι λέω- αμέτρητοι, αναρίθμητοι ιοί, άλλοι από σαπούνι, άλλοι από βετέξ ή αντισηπτικό μαντιλάκι, άλλοι από φαρμακευτική αγωγή και άλλοι -οι περισσότεροι- από ασιτία, καθώς μετά την ανακάλυψη του εμβολίου δεν έβρισκαν άνθρωπο ευάλωτο για να τραφούν.

 

Ωστόσο αυτός ο θάνατος της φίλης μου την ώρα που αγόρευε, έκανε αίσθηση. Οι κυβερνώντες τα χρειάστηκαν και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρήκε την ευκαιρία να ξεσπαθώσει:

-Αργήσατε να πάρετε μέτρα κι αυτή η εγκληματική σας καθυστέρηση οδηγεί εκατομμύρια συμπολίτες μας στον θάνατο. Αν είχατε αξιοποιήσει το μαξιλάρι που εξασφάλισε η δική μας διακυβέρνηση … μπλα… μπλα… μπλα…

 

Οι αρχηγοί των μικρότερων κομμάτων, τώρα που βρήκαν εξαγριωμένο ακροατήριο, προσπάθησαν κι αυτοί να κονομήσουν καμιά ψήφο λέγοντας άλλος το μακρύ του κι άλλος το κοντό του, παίζοντας την κολοκυθιά ποιος θα ζητήσει περισσότερα επιδόματα, φοροαπαλλαγές, διαγραφή χρεών και άλλα δημαγωγικά. Γρήγορα πήραν το πάνω χέρι στην τηλεδιάσκεψη οι γνωστοί αγανακτισμένοι με όλους και με όλα, οι λεγόμενοι αντι-συστημικοί, «υπερκομματικοί», α-ταξικοί και τζάμπα επαναστάτες του πληκτρολογίου, οι οποίοι άρχισαν να προτείνουν διάφορα εφετζίδικα, ανέξοδα και άσφαιρα:

-Να κάνουμε απεργία λόγου!

-Να βάψουμε όλοι κίτρινα τα λουλουδάκια μας, να μη μπορεί κανένα κόμμα να μας καπελώσει!

-Να κάνουμε όλοι μαζί με το ένα-δύο-τρία «μπουμ», να φοβηθεί

το εμβόλιο και να φύγει!

 

Και μόνο ο αρχηγός του κόμματος που εγώ υποστηρίζω είπε καθαρά κι έξω απ’ τα δόντια ότι «το πρόβλημα δεν λύνεται με μικροβελτιώσεις του σάπιου αυτού συστήματος αλλά μόνο με την ριζική ανατροπή του, η οποία θα σημάνει το πέρασμα όλων των μικροοργανισμών σε νέα ιστορική βαθμίδα εξέλιξης, δηλαδή με την αναβάθμισή μας σε ανώτερους, πολυκύτταρους οργανισμούς».

Έτσι ακριβώς τα είπε, χωρίς να παρεκκλίνει ούτε κατά ένα γιώτα, όπως πάντα άλλωστε!

 

Κρίμα που τώρα πια κανένας δεν τον άκουγε γιατί είχαν πάλι αρχίσει να τσιρίζουν, να ξεφωνίζουν, να γκαρίζουν και να ουρλιάζουν όλοι πανικόβλητοι, να απειλούν, να βρίζουν, να εκλιπαρούν, να καταριούνται την κακούργα μοίρα των ιών, την άδικη τη φύση, τον ίδιο τον θεό που μας έπλασε εφήμερους, ανίκανους να συνεννοηθούμε, να οργανωθούμε,να επιβιώσουμε, να επικρατήσουμε σ’ αυτό τον ψεύτικο ντουνιά,σ’ αυτόν τον κόσμο τον σκληρό όπου ο ένας τρώει τον άλλονε

κι όλοι εσείς Εμένα.