Αγαπημένο μου ιστολόγιο, #5, Δευτέρα 13-09-2021

 

 Και τα παιδιά μας ήρθαν στο σχολείο... με τα τεστ και τις μάσκες τους... και άκουσαν υπομονετικά τις οδηγίες... πήραν την τσάντα με τα βιβλία τους... το πρόγραμμα της επόμενης μέρας. Το σχολείο πάλι γέμισε ζωντάνια, κι ελπίδα, πως φέτος μπορεί και να πάνε τα πράγματα πιο πρίμα, πως φέτος θα τον περάσουμε αυτόν τον χειμώνα στον φυσικό μας χώρο, στις αίθουσές μας, κι όχι μπροστά από μια οθόνη. Μακάρι.

Η χαρά κάθε πρώτης μέρας στο σχολείο είναι αλλιώτικη κάθε φορά. Ακόμα και φέτος που δεν μπορούμε να δούμε καλά τα πρόσωπά τους, που δεν μπορούμε καν να τους χαμογελάσουμε καλυμμένοι με τη μάσκα, που προσπαθούμε να τους καλωσορίσουμε δίνοντας χαρμόσυνο τόνο στη φωνή μας, πώς να φανεί το χαμόγελο πίσω από τη μάσκα;

Μα θα το παλέψουμε και φέτος. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Θα προσπαθήσουμε πάλι ν' αφήσουμε έξω από την πόρτα τα δικά μας προβλήματα, τις δικές μας έγνοιες... Όχι ότι θα τα καταφέρνουμε πάντα. Θα προσπαθούμε. 

Πάντως, σ' αυτή τη φάση, νομίζω πως δεν χρειάζονται ζόρια. ΄Οσο γίνεται, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να έχουμε ήρεμο κλίμα στο σχολείο, δάσκαλοι και καθηγητές. Ας μην μεταφέρουμε στις τάξεις μας την τοξικότητα της κοινωνίας - ας είναι το σχολείο ένα ασφαλές καταφύγιο.

Μ' αυτά τα δεδομένα, οι δημοσιεύσεις στη Via Ionica είναι μοιραίο να αραιώσουν. Δεν λέω ακόμα να σιγήσουν μέχρι... τις επόμενες διακοπές, αλλά όπως και νά 'χει οι συνθήκες θα είναι πιο δύσκολες. Ευχαριστώ πολύ που η τελευταία από τις αναρτήσεις, αυτή για την κεφαλονίτισσα μάνα, αγαπήθηκε από σας πολύ. Θα προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε και με τις εκδόσεις της Via Ionica, ένα τρίτο βιβλίο είναι σχεδόν έτοιμο, φτάνει να είμαστε καλά...

Καλή σχολική χρονιά σε όλους... Και θα προσπαθήσουμε να τα λέμε... έστω αραιά και που.