ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ #4, Τετάρτη 8/9/2021

 

 Αγαπημένο μου ιστολόγιο

Συννεφιές, ψιχάλες, φουσκοθαλασσιές σήμερα. Το Μεγάλο Βουνό μάζευε, μάζευε σύννεφα, μα τον ήχο της βροχής τον άκουσα από το τηλέφωνο - "βρέχει τώρα" μου έλεγε περίλυπη η μάνα μου το μεσημέρι κι άκουγα τη μπόρα από τη Θηνιά - είναι πιο τραχιά τα στοιχεία στα μέρη μας, απ' ό,τι στην ωραία Λειβαθώ.

Τα θρανία των παιδιών μπήκαν στη θέση τους - ένα παιδί ανά θρανίο, αυτό είναι ένα από τα πλεονεκτήματα να είσαι σ' ένα μικρό σχολείο που στεγάζεται σ' ένα παλιό αλλά μεγάλο κτήριο, που έχει και τις αίθουσές του, και τα δυο του προαύλια, όλα μοιάζουν έτοιμα για να έρθουν τα παιδιά - ας ελπίσουμε ότι και άνωθεν θα δεήσουν να μας στείλουν και τα πλήρη υγειονομικά πρωτόκολλα, ή, έστω, να μας πουν ότι ισχύουν τα περσινά.

Αγιασμό φέτος, πάλι με λίγους έξω και τους πολλούς στην τάξη θα έχει... Και φέτος δεν θα έχουμε πάλι τον Χριστόφορό μας τον Σκλαβούνο να συνοδεύει με την ωραία ψαλτική τον ιερέα - είναι και φοιτητής και φαντάρος. Χριστόφορε, να το ξέρεις, όταν γυρίσεις θα λαμβάνεις τιμητική πρόσκληση για τον αγιασμό - αν αξιωθούμε να τον ξανακάνουμε κανονικά, Γυμνάσιο και Λύκειο μαζί στο προαύλιό μας.

Σήμερα οι πολίτες και οι άρχοντες της Αθήνας αποχαιρέτισαν τον Μίκη Θεοδωράκη - το φθαρτό σώμα του, διότι οι μουσικές του είναι εντός μας, είναι τριγύρω μας, είναι εμείς, ούτως η άλλως. Δεν ξέρω πόσες επόμενες γενιές θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν τα τραγούδια του, μέσα στον θόρυβο και τον κατακερματισμό του διαδικτύου ελπίζω κι εύχομαι πολλά χρόνια ακόμα να μεταλαμβάνουν οι έλληνες το φως του.

Αγαπημένο μου ιστολόγιο, θαυμάζω τους ανθρώπους που ως τα στερνά τους είναι μάχιμοι, σκεπτόμενοι, δημιουργικοί, ακούραστοι... Όταν τους συλλογιέμαι, και προσπαθώ να το κάνω συχνά, είναι οι μοναδικές στιγμές που δεν νιώθω κουρασμένος...

Φωτο: Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων