20 χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001: Το κράτος του φόβου

 

Μεσημέρι ήταν 11ης Σεπτεμβρίου 2001,  ήμουν σε διάλειμμα από τη δουλειά, δούλευα τότε πρωί απόγευμα, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Η μάνα μου μού λέει "Άνοιξε την τηλεόραση". Το θέαμα θύμιζε ταινία δράσης. Το πρώτο αεροπλάνο και λίγο μετά το δεύτερο είχε πέσει στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Δεν ήταν ταινία. Ήταν η πραγματικότητα, σε ζωντανή μετάδοση. Ήταν ο ισλαμικός φονταμενταλισμός που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλη έκταση τα μέσα-σύμβολα του δυτικού πολιτισμού (το αεροπλάνο, τα πανύψηλα κτήρια του κέντρου του κόσμου, την τηλεόραση, κυρίαρχη ακόμη τότε στην ενημέρωση) και χιλιάδες νεκρούς ανθρώπους προκειμένου να "επικοινωνήσει" το ανατριχιαστικό του μήνυμα.

Οι χαοτικές πρώτες ώρες ήταν για μας γεμάτες αγωνία για τους ανθρώπους μας που ζουν στη Νέα Υόρκη, μια και οι πρώτες πληροφορίες ήταν συγκεχυμένες και η επικοινωνία μαζί τους αδύνατη. Την επόμενη μέρα κατορθώσαμε να μάθουμε, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ότι όλοι ήταν καλά. 

Ήταν το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε - δέκα χρόνια μετά την τηλεοπτική μετάδοση του πολέμου στο Ιράκ, τώρα πια και ο τρόμος άρχισε να μεταδίδεται ζωντανά - σήμερα, με την κυριαρχία του διαδικτύου και των κοινωνικών μέσων, οι φρικτές αυτές εικόνες πολλαπλασιάζονται και επικοινωνούνται, τόσο από τους ίδιους τους τρομοκράτες όσο και από τις εκάστοτε εξουσίες, που φροντίζουν να μετατρέπουν τον τρόμο και το σοκ που προκαλούν μικρότερης ή μεγαλύτερης κλίμακας τέτοιες επιθέσεις, σε ένα κλίμα διαρκούς ανασφάλειας, σε έναν μόνιμο φόβο που σχεδόν εκλιπαρεί για περισσότερο αυταρχισμό, περισσότερη καταστολή, περισσότερες περιστολές των ελευθεριών.

Είκοσι χρόνια μετά, και με τις αμερικανικές δυνάμεις να έχουν εγκαταλείψει το Αφγανιστάν, με κυρίαρχους ξανά τους Ταλιμπάν, αν κάποιος νίκησε σ' αυτή τη σύγκρουση ανάμεσα στη Δύση και τον φονταμενταλισμό είναι ο φόβος, η μισαλλοδοξία, ο αυταρχισμός, η βία.

Ο δυτικος κόσμος φοβάται διαρκώς. Φοβάται όχι μόνο τα μεγάλα χτυπήματα, αλλά και τους μοναχικούς λύκους - και συντηρεί - και διευρύνει αυτόν το φόβο. Το ίδιο γίνεται και στις ισλαμικές χώρες, όπου οι φονταμενταλιστές καλλιεργούν και διευρύνουν την ιδέα των απειλητικών σταυροφόρων που έρχονται να "καταλάβουν" τις πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Αυτό που και οι δυο πλευρές κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν είναι πως οι πραγματικοί "σταυροφόροι", δηλαδή οι πανίσχυρες επιχειρήσεις που δεν έχουν πατρίδα και θρησκεία, εξακολουθούν να επελαύνουν και στην Ανατολή και στη Δύση, πολλαπλασιάζοντας τα υπερκέρδη τους.  Και οι "μικροί" σε Δύση και Ανατολή, χριστιανοί ή μουσουλμάνοι, φοβούνται, μισούν, χτυπούν, σκοτώνουν ο ένας τον άλλον. 

Κι έτσι, στα ισόγεια και τα υπόγεια του κόσμου, το μίσος, ο ρατσισμός, η καταστολή, η ανελευθερία, τα αιματοκυλίσματα, εξακολουθούν να συμβαίνουν. Στους τελευταίους ορόφους των ουρανοξυστών εξακολουθεί να επικρατεί ειρήνη και εκθετικά αυξανόμενη ευημερία.

(Η φωτογραφία από το TIME Magazine)