Ο Ρομπέν των καμμένων δασών

 

Ας γυρίσουμε τον χρόνο τριάντα χρόνια πίσω: Το 1991 ένας νέος τραγουδοποιός, ο Ορφέας Περίδης, πήρε το τέταρτο βραβείο στους πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Καλαμάτας, που είχε διοργανώσει ο Μάνος Χατζιδάκις. Ο τίτλος του τραγουδιού ήταν "Ο Ρομπέν των Καμένων Δασών", και οι στίχοι του ήταν πολύ χαρακτηριστικοί της κατάστασης που επικρατούσε και τότε, και, δυστυχώς, και τώρα.

Είμ’ ο Ρομπέν των καμένων δασών
και των πολυκατοικιών.

Γεννήθηκα μέσα στη γη μια ντάλα μεσημέρι
και σε πλατεία φύτρωσα, σ’ έμα μικρό παρτέρι
στένεψε ο κόσμος στένεψε, στέρεψε η έμπνευσή μου
ο αέρας μου λιγότερος απ’ την αναπνοή μου
Ειμ’ ένα φαλακρό βουνό, γη καταπατημένη
μπουλντόζα ακυβέρνητη, από κλωστή δεμένη.

 

Έχουν περάσει τριάντα ολόκληρα χρόνια, πολλοί δεν θυμούνται το τραγούδι, αλλά παραμένει τραγικά επίκαιρο. Οι καταστροφές αυτού του καλοκαιριού, αλλά και κάθε καλοκαιριού, εξαιρετικό θέαμα για τα κανάλια, για πολιτικές αντιπαραθέσεις, και, δυστυχώς, πολιτική καπηλεία (από όλες τις πλευρές). Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα, σε σημείο να αναρωτιέται κανείς μήπως οι φλόγες έχουν κάψει τον εγκέφαλό μας - ή απλώς λέμε τζάμπα λόγια, έτσι, για να λέγονται, μια και εδώ και χρόνια δεν ΘΕΛΟΥΜΕ να μετριάσουμε το κακό.

Η Πολιτεία δεν έχει επαρκώς στελεχωμένες και χρηματοδοτημένες υπηρεσίες, δεν έχει επαρκή εξοπλισμό, δεν έχει καν την πολιτική τόλμη να νομοθετήσει ώστε να τελειώσει μια για πάντα αυτή η πανώλη των εμπρησμών. Ποιος να πιστέψει ότι όλες αυτές οι φωτιές προέρχονται από βραχυκυκλώματα, ή από κάψιμο χορταριών από παππούδες που ξεχορτάριαζαν; Η πρόληψη (αντιπυρικές ζώνες κλπ.) είναι ανεπαρκής, αλλά και η γενικότερη προσδοκία ότι η χρήση των καμμένων θα αλλάξει αργότερα με κάποια νομοθετική ρύθμιση, η αδικαιολόγητη ανοχή προς τις "επενδύσεις" που κατατρώγουν τις δασικές εκτάσεις, οπωσδήποτε δεν αποθαρρύνει τους εμπρηστές και τους ηθικούς αυτουργούς. Ακόμα και οι προσπάθειες να οριοθετηθούν τα πράγματα (με τους δασικούς χάρτες) φαίνεται ότι ανάβουν ακόμα περισσότερα φιτίλια.

Κι "όλο αυτό" γιατί τα λεφτά είναι πολλά. Γιατί η οικοδόμηση στα καμμένα (από τον μικροϊδιοκτήτη που χτίζει ένα αυθαίρετο μέχρι τον μεγαλοεπιχειρηματία που "επενδύει" σε ξενοδοχειακές μονάδες, αιολικά πάρκα κλπ.) δημιουργεί κυκλοφορία χρήματος. Και ένα τεράστιο κύκλωμα από εργολάβους, μηχανικούς, δικηγόρους, συμβολαιογράφους, μεγαλο- ή μικρο-εταιρείες, στήνουν το γαϊτανάκι της συστηματικής και ατιμώρητης καταπάτησης. Η οποία έχει και "παράπλευρες" απώλειες, όταν η φωτιά ξεφεύγει.

Η φύση υποφέρει, άνθρωποι υποφέρουν, χάνονται ή/και χάνουν τις περιουσίες τους και κανείς δεν κάνει τίποτα. Μόνο φιλολογία, μόνο αλληλοκατηγορίες, μόνο υποκριτικές "αυτοψίες" στα καμμένα (από τους ίδιους που όπλισαν τους εμπρηστές με κίνητρα και ανοχή). Ευκταίο θα ήταν να βρεθεί ένας πραγματικός "Ρομπέν των καμμενων δασών" - αλλά κι αυτοί μας τελείωσαν, φοβάμαι, όταν έφυγε ο Αντώνης Τρίτσης.