1988: Ο Ράμπο στο Αφγανιστάν (και ο "Ταλιμπάν" Σπύρος Φωκάς)

 

Η Ταινία "Ράμπο 3", με πρωταγωνιστή τον Σιλβέστερ Σταλόνε, γυρίστηκε το 1988, έναν μόλις χρόνο πριν την "αρχή του τέλους" του ψυχρού πολέμου, δηλαδή την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, και ενώ ήταν σε εξέλιξη οι επιχειρούμενες από τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ μεταρρυθμίσεις στην ΕΣΣΔ, αλλά και οι δεκαετείς πολεμικές συγκρούσεις που μαίνονταν ανάμεσα στους Σοβιετικούς, που υποστήριζαν την "Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν " και από την άλλη, τους "αφγανούς μουτζαχεντίν", μαζί με κάποιους μαοϊκούς και, κυρίως, τη στήριξη του Πακιστάν, του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, της Κίνας, αλλά... και των ΗΠΑ... Η αποχώρηση της Σοβιετικής Ένωσης (το "Σοβιετικό Βιετνάμ" όπως το ονόμασαν) δεν σήμανε το τέλος για τα βάσανα των Αφγανών, που παρά τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς άμαχους και τα εκατομμύρια των προσφύγων, μετά από τριάντα χρόνια δεν έχουν ξαναδεί άσπρη μέρα.

Ο Ράμπο, για να μην σας τα πολυλογώ, εκεί που μετά το τέλος του δεύτερου έργου είχε αποσυρθεί από τα εγκόσμια, αναλαμβάνει δράση για να απελευθερώσει έναν φίλο του στρατιωτικό, που οργάνωνε με τη βοήθεια της CIA ενοπλο αντάρτικο στο Αφγανιστάν για να φύγουν οι κακοί σοβιετικοί. Η υπηρεσία αρνείται να στείλει ομάδα διάσωσης, αλλά ο Ράμπο, ως καλό παλικάρι, ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Πάει λοιπόν στο Πακιστάν, και έρχεται σε επαφή μ' έναν έμπορο όπλων για να τον οδηγήσει κοντά στο σημείο όπου οι σοβιετικοί κρατούσαν αιχμάλωτο το φιλαράκι του. Ο έμπορος θα σταθεί στο πλευρό του, αλλά ο Ράμπο θα έρθει και σε επαφή με τους τοπικούς μουτζαχεντίν (τους σημερινούς Ταλιμπάν), τον οπλαρχηγό των οποίων υποδύεται ο δικός μας Σπύρος Φωκάς. Τη συνέχεια την φαντάζεστε. Ο Ράμπο (μόνος με μερικούς ακόμα ντόπιους) θα τα κάνει όλα κεραμιδαριό, όπως άλλωστε και η υπερδύναμη που συμβολίζει...

  Ιδού και η σκηνή της συνάντησης:

 

 

Η ταινία δεν είχε την εμπορική επιτυχία των δύο προηγούμενων (παρόλο που το ψυχροπολεμικό κλίμα είχε ξεθυμάνει αρκετά, το Χόλιγουντ δεν έχανε ευκαιρία να παράγει σωρηδόν ταινίες). Ο Σταλόνε τιμήθηκε με το χρυσό βατόμουρο για τον χειρότερο α'  ανδρικό ρόλο. Το 1991 η ΕΣΣΔ θα διαλυόταν ως χάρτινος πύργος, και ο ψυχρός πόλεμος θα τελείωνε. Οι πόλεμοι όμως όχι.

Οι αντάρτες μουτζαχεντίν που υποστήριζαν με θέρμη οι Αμερικανοί, μετά την αποχώρηση των Σοβιετικών και τη διάλυση της ΕΣΣΔ κυριάρχησαν στο Αφγανιστάν, αλλά το αυτί του κόσμου δεν πολυίδρωνε για τον σκοταδισμό που επέφεραν στη χώρα, που την προηγούμενη δεκαετία είχε κάνει πολλά βήματα ως προς το θέμα του εκσυγχρονισμού και των δικαιωμάτων. Ο κόσμος θα μάθαινε γι' αυτούς μετά την πτώση των διδύμων πύργων, στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001. 

Είκοσι χρόνια, και πολλά τρις δολάρια μετά, οι Ταλιμπάν είναι πάλι στη θέση τους - ο Ράμπο έχει πάρει σύνταξη, και οι άνθρωποι ακόμη υποφέρουν.