12 Αυγούστου... Ας επισκεφθούμε το Κοργιαλένειο Μουσείο.

 

 Το Κοργιαλένειο Μουσείο, μαζί με τους δυο "συγκατοίκους" του, την Κοργιαλένειο Βιβλιοθήκη και τα Αρχεία Νομού Κεφαλληνίας είναι πολύτιμη κιβωτός του τοπικού μας πολιτισμού. Δημιούργημα, μετά από τη σεισμική καταστροφή του 1953 της αείμνηστης Ελένης Κοσμετάτου, που, με την οικονομική στήριξη του ευεργέτη Ευαγγέλου Τυπάλδου-Μπασιά, προσπάθησε στον μικρό του χώρο να περισώσει την πολύπλευρη ιστορία του νησιού, όπως ξεδιπλώνεται τόσο στις πόλεις όσο και στην ύπαιθρο, τόσο στα καθοριστικά ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα όσο και στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας στο χωριό και στην πόλη. Συνεχίζει σήμερα, παρά τις αντιξοότητες, με άμισθη (πλην εξαιρετικά δραστήρια) έφορο την τ. αν. καθηγήτρια  Ιστορίας της Τέχνης του Παν. Ιωαννίνων κ. Δώρα Μαρκάτου, τη μακρά πορεία του για τη διάσωση, αλλά και επιστημονική τεκμηρίωση της Ιστορίας μας. Το Μουσείο "ασφυκτιά" σε χώρους σχεδιασμένους για βιβλιοστάσια της Βιβλιοθήκης και είναι παραπάνω από επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί κατάλληλος χώρος για τη στέγασή του, ώστε να  διασωθούν και να συντηρηθούν τα τεκμήρια και να αναδειχθούν με τα σύγχρονα μουσειολογικά πρότυπα οι πλούσιες συλλογές του. Αν αυτό επιτευχθεί, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι θα μιλάμε για ένα από τα σημαντικότερα μουσεία νεότερης και σύγχρονης Ιστορίας στη Νότια Ευρώπη.

Αλλά και σήμερα, στον μικρό του χώρο, δύσκολα μπορεί να μείνει κανείς λιγότερο από μία ώρα, απλώς και μόνο για μια πρώτη παρατήρηση των συλλογών, που είναι "φέτες ζωής" ενός κόσμου που κατοικεί πλέον μόνο στις σελίδες της Ιστορίας και στο Κοργιαλένειο Μουσείο. Κάθε γωνίτσα του χώρου εχει αξιοποιηθεί για να "στηθεί" ένα κομμάτι από το παρελθόν, απ' όλες τις πτυχές της ζωής. Κάθε γωνίτσα έχει την Ιστορία της, είτε έχει να κάνει με την εκκλησία, είτε με τους σεισμούς, είτε με τις ενδυμασίες, τα έπιπλα, τα έργα ζωγραφικής, τα κεντήματα, όλα με αξιοζήλευτη τεκμηρίωση. Η κ. Θεοτοκούλα Γασπαράτου, υπεύθυνη των συλλογών του Μουσείου, μπορεί να σας μιλήσει για τις ιστορίες των μικρών (και μεγάλων) πραγμάτων που δεν χωρούν στις πινακίδες που βρίσκονται πλάι τους.

12 Αυγούστου 1953 - η μέρα του τρίτου μεγάλου σεισμού, αυτής της φονικής τριπλέτας (9, 11, 12 Αυγούστου) που σάρωσε ολοκληρωτικά τρία νησιά (Κεφαλονιά, Ιθάκη και Ζάκυνθο). Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί γι' αυτόν τον κόσμο. Τίποτα όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με μια επίσκεψη στο Κοργιαλένειο Μουσείο. Πώς ήταν αυτός ο κόσμος; Τί έγινε...  "Εκεί βλέπει τί έχασε, τί έχει, τί της πρέπει", έτσι δεν έλεγε, με άλλη αφορμή, ο ποιητής;

Μην το αμελήσετε.. Και... το μόνο έσοδο του Μουσείου είναι το ταπεινό εισιτήριο που ζητείται από τον επισκέπτη. Ας μη γκρινιάξουμε και γι' αυτό, ένας καφές είναι, μα το άρωμα αυτού του καφέ δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη σας. Δεν μπορούν να ζήσουν από μόνα τους τα Μουσεία χωρίς εμάς. 

Αλλά κι εμείς, χωρίς τα Μουσεία, είμαστε λειψοί. Βαδίζουμε σ' ένα διαρκές και χαοτικό παρόν - που μέχρι να το κατανοήσουμε οι ίδιοι έχουμε γίνει παρελθόν. Κι επειδή το ταξίδι στον χρόνο δεν προβλέπεται να το καταφέρει σύντομα η επιστήμη, εμείς, στη μικρή μας πόλη, έχουμε ευκαιρία, σ' ένα μικρό κομμάτι του παρόντος μας να ζήσουμε αυτό το παρελθόν.

Ας επισκεφθούμε όλοι, λοιπόν, τον κόσμο τον μικρό τον μέγα του Κοργιαλενείου Μουσείου.