ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

 

 

Πραγματικά νιώθω ντροπή. Ο λόγος αυτός προέρχεται από μία γυναίκα που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή , την κ. Αννα Ελεφάντη, και που με απροκάλυπτο σεξισμό επιτίθεται σε μία άλλη γυναίκα, την τενίστρια κ. Μαρία Σάκκαρη, την οποία ετεροπροσδιορίζει με βάση το έτερον ήμισυ, που τυχαίνει να είναι ο γιος του πρωθυπουργού, αναπαράγοντας τα πιο παρωχημένα και ανόητα στερεότυπα δεκαετιών. Η γυναίκα του τάδε. Η γκόμενα του τάδε. Κι όλο αυτό, για να γράψει μια μικροπολιτική εξυπνάδα, η οποία "άρεσε" σε πάνω από 100 άτομα (έχει γράψει και πολλές άλλες, παρατήρησα, ρίχνοντας μια ματιά στο χρονολόγιό της), και να κάνει την κομματική της δουλίτσα.

Η κ. Σάκκαρη δεν είναι "μία" που έχει "γκόμενο το γιο του πρωθυπουργού". Είναι μια γυναίκα που έχει δουλέψει σκληρά, έχει κερδίσει πολλές διακρίσεις, όχι μόνο στη χώρα μας, και αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς για την Ελλάδα. Όλα αυτά τα έχει καταφέρει στο γήπεδο. Όχι επειδή είναι μαζί με κάποιον.

Η κ. Ελεφάντη πάλι θα πρέπει να αποφασίσει αν θα τη θυμόμαστε για την τέχνη της (είναι αριστούχος απόφοιτος του τμήματος θεάτρου του ΑΠΘ) ή θα επιλέξει τον άχαρο και αναλώσιμο (και πάντα τριτοτέταρτο) ρόλο του (παρα)κομματικού τρολ. Της εύχομαι να επιλέξει το πρώτο. Διότι η αυτοπραγμάτωση δεν έρχεται κάνοντας κακεντρεχείς αναρτήσεις. Έρχεται δημιουργώντας.

Στην αριστερά και στην ιστορία της στο γυναικείο κίνημα, αυτού του είδους ο σεξισμός, βαφτισμένος στα νάματα του αυριανισμού, δεν ταιριάζει.

Και μην αρχίσουμε το "γιατί η ΕΡΤ δεν έδειξε τον Πετρούνια" για να ρίξουμε τη μπάλα στην εξέδρα. Δεν είναι εκεί το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι αυτός ο λόγος είναι ασύμβατος με την αριστερά - άλλες κυρίες, άλλων πολιτικών χώρων, τον έχουν ψωμοτύρι (βλ. κ. Λατινοπούλου). Από εκείνες δεν περιμένουμε όμως κάτι καλύτερο. Από την αριστερά όμως...

 

 

Η επίμαχη ανάρτηση: