Η ΠΤΩΣΗ

Πέτρος Φιλιππίδης, Δημήτρης Λιγνάδης

 

 Στα μάτια μας οι πρωταγωνιστές του θεάτρου καθαγιάζονται στα νάματα της τέχνης τους. Μας προσφέρουν στιγμές ξενοιασιάς, ψυχαγωγίας, υψηλής (ή λιγότερο υψηλής) τέχνης, έναν παρένθετο κόσμο μέσα στη γκρίζα μας καθημερινότητα, ή έστω, ένα παράθυρο στους τέσσερις τοίχους μας - μια "πύλη χωροχρόνου" που βρίσκεται πίσω από την οθόνη υγρών κρυστάλλων της τηλεόρασής μας.

Ώσπου κάποια στιγμή ο τηλεοπτικός ήρωας προσγειώνεται ανώμαλα, κι αυτό δεν είναι αποτέλεσμα της μυθοπλαστικής φαντασίας του σεναριογράφου. Μεταμορφώνεται σ' ένα σκοτεινό πλάσμα αυτού εδώ του κόσμου, αυτού τον οποίο προσπαθούμε να αποφύγουμε αποδρώντας στον "παρένθετο" χωροχρόνο του θεάτρου ή της τηλεόρασης.

Για να είμαστε ακριβείς, δεν μεταμορφώνεται. Αποκαλύπτεται ότι κι εκείνος είναι ένας άλλος άνθρωπος από εκείνον που συναντούσαμε, βλέπαμε, θαυμάζαμε, αποθεώναμε, σ' εκείνον τον παρένθετο κόσμο. Ότι στην πραγματική πραγματικότητα, αυτός ο άνθρωπος δεν είναι απλά κατώτερος από το είδωλο που διηθιζόταν στα φώτα της σκηνής ή της οθόνης για να φτάσει στα μάτια μας ιδανικό και καθαρμένο.

Ότι ο άνθρωπος δεν είχε σχέση με τον καλλιτέχνη, με τον ρόλο, με την τέχνη. Ότι απεκδυόμενος το κοστούμι του καλλιτέχνη, οι πράξεις στις οποίες προέβαινε πλήγωναν, κατέστρεφαν, μείωναν, ταπείνωναν άλλους ανθρώπους, πιο αδύναμους, ίσως με κάποιον τρόπο εξαρτημένους από κείνον.

Η πτώση του καλλιτέχνη όταν τα ψιμμύθια φεύγουν δεν είναι απλώς σφοδρή και οδυνηρή. Είναι καταστροφική τόσο για τον ίδιο, όσο και για όσους από το κοινό τον έβλεπαν ως είδωλο. Γιατί με τις πράξεις τους μουτζουρώνει, λεκιάζει, αχρηστεύει τις όμορφες αναμνήσεις του κοινού του.

Ακούστε από εδώ ένα εξαιρετικό ηχητικό ντοκιμαντέρ του Άρη Δημοκίδη (Lifo) για την άνοδο και την πτώση του Πέτρου Φιλιππίδη.