Ο ΜΗΝΑΣ ΤΩΝ ΤΖΙΤΖΙΚΙΩΝ

 

Όταν είχα πρωτακούσει αυτό το τραγούδι, από τον δίσκο "Το Θαλασσινό Τριφύλλι" σε μουσική του Λίνου Κόκοτου, με την ξεσηκωτική ομολογουμένως φωνή του Μιχάλη Βιολάρη, ένιωσα επιτέλους ότι βρήκα μια αδελφή ψυχή, που πάντα στενοχωριόταν για τον τεμπέλη τζίτζικα που έμενε στο τέλος νηστικός και τον άκαρδο μέρμηγκα που δεν του έδινε κι αυτουνού ένα ψιχουλάκι. Είχα μάλλον θέμα με την κατανομή του πλούτου παιδιόθεν. Αργότερα έμαθα ότι η αδελφή ψυχή, ο στιχουργός του τραγουδιού που, με πολύ απλοϊκό τρόπο υμνούσε τα τζιτζίκια, δεν ήταν τυχαίος άνθρωπος. Ήταν ο Οδυσσέας Ελύτης.

 

Μεγαλώνοντας δεν έπαψα να αγαπώ τα τζιτζίκια, όμως εγώ μάλλον έγινα εργασιομανής μέρμηγκας. Πιο πονόψυχος,  ωστόσο, απέναντι στα τζιτζίκια. Γιατί τα ψίχουλά μας πρέπει να τα μοιραζόμαστε. Και κατάλαβα πως ο μέρμηγκας του παραμυθιού ήταν παρεξηγημένος.

Αγάπησα άλλα δυο τραγούδια του δίσκου αυτού. Το ένα, μου θύμιζε μια αγάπη, όχι καλοκαιρινή, αλλά μάλλον παντοτινή.

 

Και τώρα που μεγάλωσα λίγο πιο πολύ και τα δελφινοκόριτσα έφυγαν για πάντα, εξακολουθώ να αγαπώ τη στιβαρή φωνή της Ρένας Κουμιώτη να υμνεί τον Αύγουστο.